شیر پیش از این به عنوان یکی از عوامل اصلی در سلامت استخوانها و منبعی برای پروتئین و ویتامین شناخته شده بود.اما تحقیقاتی جدید نشان می دهد  شیر می تواند نقش اساسی در تقویت حافظه داشته باشدو کسانی که شیر و فرآورده های لبنی –ماست ، پنیر ، کره و بستنی – مصرف می کنند از توانایی های ذهنی بالاتری برخوردار می شوند. در تحقیقاتی که در لندن بروی میزان مصرف لبنیات در بیش از 972 زن و مرد انجام شد مشخص شد افرادی که در هفته پنج روز یا بیشتر لبنیات مصرف می کنند دارای حافظه ای به مراتب بهتر از افرادی هستند که به ندرت شیر می خورند یا لبنیات مصرف می کنند. به گفته این محققین با نوشیدن یک لیوان شیر کم چربی و یا بدون چربی می توان به تقویت حافظه پرداخت .بنا به این تحقیق وجود برخی مواد معدنی از جمله منیزیم در شیر می تواند تضعیف حافظه را به تعویق بیاندازد و درعین حال به ثبات کار مغز کمک فراوانی کند. البته این پزشکان مدعی شدند در صورت مصرف لبنیات پرچرب احتمال ابتلا به بیماری های قلبی و عروقی می تواند افزایش پیدا کندو افراد باید در مصرف انواع  لبنیات میزان چربی آن را مد نظر داشته باشند.

چه طور هرزه خوری مان را کم کنیم؟ 7 توصیۀ واقعاً مؤثرما در این نوشتار ترفندهایی برای مبارزه با هرزه خوری به شما پیشنهاد می‌دهیم! در واقع، هرزه خوری و ریزه خوری بین وعده های غذایی یکی از دام هایی هستند که ما را به تلۀ چاقی می‌اندازند. هر چه این میان وعده ها چرب تر و شیرین تر باشند، فواید غذایی کمتری برای ما با خود به همراه دارند. آنها کالری های بی محتوا و بیهوده ای هستند که فوراً ذخیره می‌شوند و افزایش می‌یابند، در حالیکه سیرمان هم نمی‌کنند!برای کنترل وزن و حتی برای کم کردن اندکی وزن، ریزه خواری باید به موارد استثنایی و جزیی محدود شوند.

وظایف منیزیم

این ماده‌مغذی در متابولیسم انرژی و سوخت‌و‌ساز گلوکز، چربی‌ها و پروتئین‌ها، انقباض عضلات در سلول‌های ماهیچه‌ای و قلب، گشاد شدن شریان‌های قلبی، انتقال عصبی و ساختمان استخوان‌ها و دندان‌ها نقش دارد بنابراین با تامین نشدن نیاز روزانه به این ماده‌معدنی، می‌توان انتظار داشت عملكرد هر یک از این ارگان‌ها دچار اختلال شود، مثلا گرفتگی عضلات، بی‌نظمی در ضربان قلب و افزایش سطح کلسترول‌خون. بررسی‌ها نشان داده‌اند با دریافت روزانه منیزیم كافی، خطر بروز بیماری‌های قلبی، فشار خون، دیابت و البته پوکی‌استخوان كاهش می‌یابد بنابراین به کسانی که مستعد ابتلا به این بیماری‌ها هستند، توصیه می‌شود منابع غذایی این ماده‌معدنی‌ را در رژیم‌غذایی روزانه‌شان بگنجانند.

علایم بروز کمبود

گرفتگی عضلات، بی‌اشتهایی، تهوع و استفراغ، افزایش تری‌گلسیرید خون، احتباس آب و سدیم در بدن و اختلال در عملکرد ویتامینD، افرادی که به کمبود منیزیم دچار هستند، از مشکلاتی مانند افسردگی، اختلال در تمرکز و تحریک‌پذیری رنج می‌برند. اگر پزشک برای شما مکمل منیزیم تجویز کرد، بهتر است که مقدار دارویی این مکمل را در طول روز تقسیم و همراه غذا آن را میل کنید.

منابع غذایی

آنچه باید درباره منیزیم بدانیدکه در هر لیوان از آن 163 میلی‌گرم منیزیم وجود دارد. گوجه‌فرنگی نیز منیزیم فراوانی دارد. در میان مغزها، بادام، فندق و تخمه کدو حلوایی بیشترین مقدار منیزیم و نزدیک به 156 میلی‌گرم از این ماده‌مغذی دارند. انواع لوبیاها هم از منابع منیزیم هستند به خصوص لوبیای چشم بلبلی و سفید. در گروه میوه‌ها، موز و انجیر خشک منیزیم بیشتری دارند و در گوشت‌ها ماهی تن مملو از منیزیم است. غلات سبوس‌دار نیز از منابع عالی این ماده‌معدنی محسوب می‌شوند و توصیه می‌شود برای تامین منیزیم روزانه از این گروه غذایی استفاده شود.

شرایط بروز کمبود

رژیم‌های غذایی سرشار از موادغذایی تصفیه‌شده، زمینه بروز کمبود منیزیم را فراهم می‌کنند. پیروی از برنامه‌غذایی‌ای که سبزی‌ها در آنها سهمی ندارند، احتمال کمبود منیزیم را بالا می‌برد. فعالیت‌های ورزشی شدید، مصرف داروهای ادرارآور، ملین‌ها، استروییدها، داروهای شیمی‌درمانی و آنتی‌بیوتیک‌ها مانند جنتامایسین نیز زمینه‌ساز کمبود منیزیم هستند. ابتلا به دیابت و بیماری‌های التهاب روده، اسهال و بیماری‌های مربوط به پانکراس هم زمینه‌ساز بروز علایم کمبود منیزیم است و مصرف زیاد الکل هم از دیگر عوامل ایجاد‌کننده کمبود این ماده‌مغذی محسوب می‌شود.

مقدار موردنیاز

نتایج آخرین بررسی‌ها نشان داده‌اندمقدار موردنیاز هر گروه سنی به این ماده‌معدنی به این ترتیب است:

کودکان 1 تا 3 ساله 80 میلی‌گرم

4 تا 8 ساله 130 میلی‌گرم

9 تا 13 ساله 240 میلی‌گرم

14 تا 18 ساله 410 میلی‌گرم

19 تا 30 ساله 310 تا 410 میلی‌گرم

30 به بالا 320 تا 420 میلی‌گرم

توجه داشته باشید که در بزرگسالان، مقدار کمتر ذكرشده نیاز خانم‌ها و مقدار بیشتر نیاز آقایان را به منیزیم نشان می‌دهد. البته در دوران بارداری این نیاز در خانم‌ها هم بیشتر می‌شود و به 360 میلی‌گرم می‌رسد. در دوران شیردهی، نیز مقدار موردنیاز 320 میلی‌گرم است.

 این هفته به این موضوع پرداخته‌ایم و حتی با چند نفر از استفاده‌کنندگان لنز راجع به مشکلاتشان صحبت کردیم و نظر کارشناس سلامت را جویا شدیم.بی‌شک پس از مطالعه این مطلب به بسیاری از سوالاتتان پاسخ داده می‌شود....

پرسش اول: صبح كه از خواب بیدار شدم، در آینه نگاهی به خودم انداختم. احساس كردم یكی از چشم‌هایم بزرگ‌تر از چشم دیگرم شده؛ زیاد جدی نگرفتم و گفتم حتما بعد از خواب و ورم صورتم چهره‌ام به این شكل درآمده. صورتم را شستم و چند دقیقه بعد دوباره در آینه نگاهی به صورتم انداختم و دیدم موضوع جدی‌تر از آن است كه فكر می‌كردم؛ واقعا یكی از چشم‌هایم بزرگ‌شده بود و حتی یك لكه سفید هم روی چشمم می‌دیدم.

سریع به یكی از مراكز چشم‌پزشكی مراجعه كردم و درباره اینكه چه مدت است لنز استفاده می‌كنم و مشكل چشمی داشته‌ام یا نه و... توضیح دادم. پزشك بعد از معاینه، تشخیص عفونت باكتریایی دادند و استفاده از لنزها را تا مدت زیادی برایم ممنوع كردند اما توضیح دقیقی درباره این عفونت باكتریایی و علت ایجادش و... ندادند، فقط گفتند لنزهایم این عفونت را ایجاد كرده‌است و به نوعی آلوده شده بودند.

پس از مدتی استفاده‌نكردن از لنزها و مصرف قطره‌های چشمی مختلف، مشكلم برطرف شد اما هنوز نگرانی‌ام درباره چشم‌هایم وجود دارد چون گاهی احساس می‌كنم یكی از چشم‌هایم بزرگ‌تر از دیگری می‌شود. علت چیست؟ بعضی‌ها می‌گویند دچار فشار چشم شده‌ام.

پرسش دوم: دچار سوزش چشم شده بودم، سوزش چشمی كه مدام بیشتر می‌شد. كمی هم در چشم‌هایم احساس خارش داشتم. لنزهایم را از چشم‌هایم بیرون آوردم اما همچنان چشم‌هایم می‌سوخت. فردا صبح وقتی كه عینك زدم و راهی محل كارم شدم، در نورآفتاب نمی‌توانستم چشم‌هایم را باز نگه‌‌دارم زیرا به شدت می‌سوختند.

به چشم‌پزشك همیشگی‌ام مراجعه كردم و تشخیص او زخم‌شدن سطح قرنیه‌چشم بود. مدت زیادی از لنزهایم مصرف نكردم و در آن مدت قطره‌های مختلف استریل چشمی مصرف كردم؛ اما هنوز هم گاهی در نورآفتاب دچار سوزش شدید چشم می‌شوم. چه باید بكنم؟ علت چیست؟ آیا لنزها باعث تشدید این حالت و حساس‌شدن به نور می‌شوند؟

پرسش سوم: مدت زیادی است از لنز استفاده می‌كنم. از طرفی مدام از اطرافیان می‌شنوم كه لنز ضرر دارد به‌خصوص در هوای آلوده تهران. می‌خواهم چشم‌هایم را عمل كنم اما واقعا هنوز تصمیم جدی‌ای برای این كار نگرفته‌ام. از طرفی شنیده‌ام عمل لیزیك كسانی كه مدت زیادی لنز استفاده كرده‌‌اند، نتیجه خوبی ندارد. چه باید بكنم؟

پرسش چهارم: می‌خواهم تا چند ماه دیگر چشم‌هایم را عمل لیزیك كنم و پزشكم تجویز كرده در این مدت عینك به چشم‌هایم بزنم و به هیچ‌وجه از لنز استفاده نكنم اما وقتی عینك می‌زنم، دچار سرگیجه و سردرد می‌شوم. وقتی به چشم‌پزشك مراجعه كردم، گفت شماره عینكم درست است اما به دلیل اینكه مدت زیادی از لنز استفاده كرده‌ام، چشم‌هایم دیگر نمی‌توانند به فاصله كانونی عینك عادت كنند.

پرسش پنجم: مدام چشم‌هایم دچار عفونت‌ می‌شود؛ یعنی حداقل سالی یكبار دچار عفونت چشمی می‌شوم و قی سفید رنگی گوشه چشم‌هایم جمع می‌شود. قطره‌ای كه بیشتر مواقع برای من تجویز می‌شد «نفازولین» بود اما به تازگی شنیده‌ام بدترین قطره چشمی است چون فقط مویرگ‌های چشم را گشاد می‌كند و قرمزی چشم را از بین می‌برد. آیا واقعا این‌طور است؟ اگر واقعیت دارد پس چرا این قطره برای افراد زیادی تجویز می‌شود؟

دكتر ایرج احدزادگان

جراح چشم‌پزشك، فوق تخصص گلوكوم، استاد دانشگاه علوم پزشكی تهران پاسخ می دهند:

قبل از اینكه بخواهم به یك‌یك این مشكلات پاسخ دهم، لازم است نكته‌ای كلی در مورد لنز تذكر بدهم. لنز در واقع چیزی جز یك قطعه پلاستیكی نیست كه بشر آن ساخته تا با كمك آن اشكال‌های موجود در دید را اصلاح كند بنابراین از آنجا كه این عامل خارجی جزء ساختمان طبیعی و خدادادی چشم ما نیست، باید تا می‌توانیم استفاده از آن را محدود كنیم تا این بار اضافی كه روی چشم‌ها قرار می‌گیرد، به آنها صدمه نزند.

دور و بر ما پر است از عوامل محیطی تحریك‌كننده چشم، از آفتاب گرفته تا هوای آلوده و بخارهای ناشی از موادشیمیایی پس نباید خودمان هم یك عامل محرك را به صورت بار اضافی تحمیل كنیم. چشم‌ها در هوای آلوده كه خشكی هوا بیشتر می‌شود، با پلك زدن‌های مكرر، سعی می‌كنند رطوبت مورد نیاز خود را به دست بیاورند اما وقتی لنز روی سطح چشم باشد، گاهی این كار كافی نیست و چشم‌ها تحریك می‌شوند. لنز بد نیست اما مدت استفاده‌اش باید محدود شود. بهتر است كسی كه هر روز سر كار می‌رود و 8 ساعت لنز در چشمش می‌گذارد، روز تعطیل كه در خانه است، عینك بزند تا هم چشمش یك روز استراحت كند و هم عادت به عینكش از دست نرود.

پاسخ اول: به نظر می‌رسد در رعایت اصول مراقبت از لنز سستی كرده‌اید. رعایت نكردن بهداشت دست‌ها، تمیزنبودن ظرف جای لنز یا آلوده بودن داروی لنز می‌تواند این مشكل را ایجاد كند. بهتر است ظرف لنز كوچكی تهیه كنید تا ماده نگهدارنده زود تمام شود و بیش از 2 یا 3 ماه نماند. ظرف لنز یا داروی آن را نباید درون قفسه‌های مخصوص حمام گذاشت.

چون رطوبت آن این مواد را خراب می‌كند. مشكل هیچ ربطی به فشار چشم ندارد و به نظر همان زخم شدن قرنیه است. زخم قرنیه می‌تواند عفونی یا غیرعفونی باشد كه درمان حالت عفونی سخت‌تر و طولانی‌تر است. خوشبختانه عفونت شما از نوع باكتریایی است چون زخم قارچی جدی‌تر و درمانش سخت‌تر است.

پاسخ دوم:
شما دچار زخم قرنیه چشم اما از نوع غیرعفونی شده‌اید. خود این خراش‌ها و آسیب‌هایی كه به دلیل استفاده از لنز به سطح چشم وارد می‌شود، حالت فوتوفوبی (ترس از نور) ایجاد می‌كند و باعث آبریزش و قرمزی چشم می‌شود. به هر حال اینها از عوارض استفاده از لنز هستند، مدت استفاده‌تان را محدود كنید.

پاسخ سوم و چهارم: كسانی كه جراحی لیزیك انجام داده‌اند، لازم است حداقل 2 هفته قبل از عمل لنز خود را كنار بگذارند و از عینك استفاده كنند. این یك اصل مهم و ضروری و از لازمه‌های عمل لیزیك است. اگر مدت‌هاست از لنز استفاده می‌كنید، قطعا هنگام استفاده از عینك سردرد می‌گیرید و امكان دارد دیوار و زمین را كج و معوج ببینید. این مشكل از عینك یا چشم شما نیست بلكه به دلیل مشكل تطابق چشم با فاصله كانونی جدید است. به هر حال چاره‌ای جز تحمل این وضعیت نیست. اگر گه‌گاه از عینك استفاده كنید، به این معضل دچار نمی‌شوید.